ความจริงแล้วชั้นกลัว
กลัวที่จะก้าวเดินไป
กลัวว่าทางที่เคยมองเห็นว่าสวยงาม
จะกลับกลายเป็นวันเวย์ที่จะย้อนกลับไปไ่ม่ได้
กลัวว่าแสงสีทองที่แท้จริงแล้วไม่ใช่ประตู
แต่กลับกลายเป็นก้อนหินที่แสนไร้ค่า
หนทางแห่งความฝันอันยาวไกล
จะมีอะไรเข้ามาก็ไม่อาจรู้
อาจจะเป็นพายุที่ร้ายแรง หรือ ธารน้ำสีดำที่มืดมิด
แต่นั่นไม่สำคัญ...
.
สิ่งเดียวที่ทำให้ชั้นกลัวมากที่สุด...
คือปลายทางที่ไม่เหลือใคร
.
ร้อยพันเส้นทางที่ซ้อนพาดผ่านกัน
จะมีกี่เส้นทางกันนะ ที่จะมุ่งไปยังจุดหมายที่เดียวกัน
แต่ถึงอย่างนั้น ชั้นก็ต้องก้าวไปต่ออยู่ดี
แม้ว่าทางของชั้น
จะขนานกับทางของคนอื่นก็ตาม
.
ถึงตอนนี้จะท้อแท้
สิ้นหวัง
หมดกำลังใจ
แต่เวลา...ก็ยังคงหมุนไปเรื่อยๆ
หัวเราะและท้าทายให้ลุกขึ้นเดินต่อ
ชั้นก็ทำได้แค่ลุกขึ้นเท่านั้น
แม้ตลอดทางจะไม่เหลือใคร
แต่ชั้นเชื่อว่า...
เมื่อไปถึงจุดยอดแห่งความสำเร็จแล้ว
ชั้นจะสามารถหันมองกลับมา
เห็นความทรงจำที่อบอุ่น
เห็นวันเวลาที่เส้นทางนับร้อยนั้นเคยบรรจบกัน
เห็นเพื่อนที่แสนสำคัญของชั้นหัวเราะอย่างเริงร่า
.
นี่คือเหตุผล
ที่ทำให้ชั้นเดินต่อไปอย่างมุ่งมั่น
บนเส้นทางที่ชั้นเลือกเดิน
สู้เค้านะเพื่อนๆ~!!!!
